สวัสดีครับ ผมชเวจุนอู
เป็นเพื่อนร่วมห้องของซูบินครับ
อือ ฉันรู้แล้ว
แล้วมีอะไรจ๊ะ
- ผม... - นี่ จุนอู
เรากำลังรีบ ไว้คุยกันพรุ่งนี้ที่โรงเรียนได้มั้ย
ไปกันเถอะค่ะ แม่
ขอเวลาแป๊บเดียว
ผมขอคุยกับซูบินหน่อยได้มั้ยครับ
เรื่องอะไรเหรอ
ผมมีเรื่องที่ต้องคุยกับซูบินครับ
เรื่องที่ให้ไปค้นคว้าใช่มั้ย
แต่เมื่อเช้าชานยอลเอาให้ฉันที่โรงเรียนแล้ว
จริงเหรอ
เราอยู่กลุ่มประเมินผลงาน วรรณกรรมเดียวกันค่ะ
เขาคงเอางานมาให้หนู
ทำไมถึงต้องถ่อมาถึงที่นี่
เอ่อ มัน...
ผมอยู่แถวนี้พอดีครับ
ได้ยินว่าซูบินอยู่ที่นี่ก็เลยแวะมาหา
แค่นี้ใช่มั้ย
ครับ
ไปกันเถอะ
ค่ะ เราไปกันเถอะ
ไปกันค่ะ
สวัสดีครับ
เดาว่าแผนนายคงล้มเหลว
ถึงไม่รู้ว่าเรื่องอะไรก็เถอะ
ชเวจุนอูมาทำไมนะ
นี่
โรมียังไม่กลับเลย
รอฉันด้วยสิ
สองคนนั้นคบกันเหรอ
ทำไมโรมีถึงคบกับเด็กอย่างเขา
ถ้าพ่อแม่เธอรู้เข้าล่ะ
พวกเขาไม่ได้คบกัน
ไม่ได้คบอะไรล่ะ แค่เห็นก็รู้แล้วเนี่ย
ถ้าแม่เป็นแม่โรมีคงโกรธสุดๆ ทำไมถึงไปคบกับเด็กแบบนั้นนะ
นี่
ทำไมลูกถึงอยู่กลุ่มเดียวกับเขา
แบบนี้ก็ทำฉุดคะแนนลูกสิ
ครูเขาแบ่งกลุ่มให้ค่ะ
ทำไมต้องเป็นคนนี้ด้วย...
ถ้าเป็นแม่ของฮวียอง หล่อนคงไปอาละวาดที่โรงเรียนแล้ว
นายจะพูดอะไรกับซูบินเหรอ
อย่าบอกนะว่าจะสารภาพรัก
ต่อหน้าแม่ของเธอเหรอ
คงน่าทึ่งไปเลยถ้านายทำแบบนั้น
แม่เธอคงชักดิ้นชักงอตรงนั้นแน่ๆ
ไปก่อนนะ
ขนาดสารภาพรักยังไม่กล้า แล้วยังจะไปชอบคนอื่นอีก
นายไม่มีความกล้าเลย
ถึงกับต้องถอนหายใจเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ
น่ากลัวจังเลยนะคะเนี่ย ทำไมเด็กๆ ถึงเก่งกันขนาดนี้คะ
เราจะทำยังไงเรื่องซูบินดีคะ
จะมีที่ปรึกษาหลายๆ คน คอยให้คำแนะนำนักเรียนหนึ่งคน
เราจะปรับให้ทุกครั้ง ที่มีการเปลี่ยนแปลงค่ะ
และนี่คือ...
ผมมีเรื่องที่ต้องคุยกับซูบินครับ
เรื่องที่ให้ไปค้นคว้าใช่มั้ย
จริงเหรอ
การสารภาพรัก ลงมือทำ ช่วงเวลา...
บางทีพวกนั้นอาจไม่ใช่ปัญหา
อาจเป็นเพราะฉัน...
ยังไม่ดีพอ
ทำไมการชอบเธอมันถึงซับซ้อนนัก
ชั้นเรียนแบบเปิดเหรอครับ
เราทำไปครั้งนึงแล้วตอนเปิดเทอม
ฉันอยากให้จัดอีกครั้งสำหรับห้องสาม
สำหรับชั้นเรียนภาษาอังกฤษของคุณ
ให้ตายสิ
ไม่เชื่อใจกันใช่มั้ยล่ะ
ไม่สิ
ฉันจะใช้โอกาสนี้...
สวัสดีครับ
ว่าไง
ครูมาทำอะไรที่นี่ครับ
[ชั้นเรียนเปิด ครูโอ]
พระเจ้า อะไรกันเนี่ย
[ยินดีต้อนรับ!]
เจ๋งไปเลย
เขาทำอะไรนะ
ครูโอ
เหนื่อยแย่เลยนะคะ
อย่าๆๆ อย่าเหยียบนะครับ
สงสัยต้องเรียนรู้จากครูบ้างแล้ว
จริงๆ เลย...โอเค
โอเค เยี่ยม
นายทำได้ ฮันกยอล
นี่เป็นโอกาสของฉัน ที่จะทำให้พวกแม่ๆ ประทับใจ
เอาละ ฉันทำได้
ฉันทำได้...
ไม่
นายไม่ควรพึ่งยา
นายทำได้ ฮันคยอล
ฉันทำได้
โอเค
ฉันทำ...
ฉันทำได้...
ฉันทำได้
สวัสดีค่ะ คุณนายพัค
อากาศร้อนจังเลย
ไปกันเลยดีมั้ยคะ
เดี๋ยวก่อนคะ รอฉันด้วย!
พวกคุณเป็นแม่ๆ ของเด็กห้องสามใช่มั้ยคะ
- ค่ะ - สวัสดีค่ะ
ฉันคือแม่ชเวจุนอูค่ะ ลูกชายของฉันเพิ่งย้ายมา
ยินดีที่ได้พบทุกคนนะคะ
งี้เอง
- สวัสดีค่ะ เราเคยเจอกัน... - ค่ะ สวัสดี
สวัสดีค่ะ
สวัสดีครับ
- ผมพ่อโอเจนะครับ - ค่ะ สวัสดีค่ะ
นายตื่นเต้นมั้ย
ผมชอบ...
ช็อกโกแลตและ...
โรมี
จุนอู
จุนอู!
ฉันไม่คิดว่าแม่จะรู้เรื่องนี้ด้วย
แม่นายดูอายุน้อยอยู่เลยนะ
แถมยังสวยด้วย
แล้วแม่นายล่ะ
แม่ฉันมาไม่ได้เพราะโอดง แต่พ่อฉัน...
คุณพ่อคะ!
ดาฮิน
ขอบคุณพระเจ้าที่แม่เธอไม่ได้มาด้วย
เฮ้อ น่าจะบอกให้มาด้วย จะได้เจอพ่อเขา
เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว
ตื่นได้แล้ว ควอนดาฮิน
โรมี แม่เธอมาด้วยมั้ย
แม่ไปประชุมที่สต็อกโฮล์ม
อรุณสวัสดิ์ครับ ทุกคน
สวัสดีครับ ท่านผู้ปกครอง
เอ่อ พิลซัง ผมเธอ
ยินดีต้อนรับสู่ชั้นเรียนเปิด ภาษาอังกฤษของห้องสาม
ยินดีต้อนรับทุกท่านครับ
เขาดูประหม่ามากเลยนะ
- วันนี้เขาไฮเปอร์มากๆ เลย - เอาละ...
มาเริ่มกันเลยดีกว่า
เอาล่ะนะ!
ครูคะ ทำตัวเป็นปกติเถอะค่ะ
- แบบนี้มันแปลกๆ - ค่ะ เห็นด้วยเลย
มันแปลกๆ ไปหน่อยใช่มั้ย
เอาละ งั้นมาเริ่มกันเลย
ซังฮุน กระดิ่งดังแล้ว
เธอควรไปเข้าเรียนแล้ว
แบบนี้...
งั้นก็...
คำตอบคือข้อสอง
คืองี้ นี่มัน...
ข้อสองเป็นคำตอบที่ถูกเหมือนกัน
แต่ขึ้นอยู่กับการตีความโจทย์ของเธอ ข้อสี่ก็ถูกเหมือนกัน
ปัญหาคือ ครูพลาดเรื่องการตั้งโจทย์
ครูครับ
แค่ขอโทษก็พอ
ยอมรับว่าครูก็ละอายเหมือนกัน
คำถามนี้ถามว่า...
ว่าสังคมของเรามีผู้นำ...
เป็นผู้ประสบความสำเร็จ ที่มีคะแนนสูงหรือไม่
คำตอบคือมันสำคัญ ที่จะฝูมฝักผู้มีความสามารถ...
- ในหลากหลายสาขา... - ไม่
ประเด็นหลักของบทความนี้ชัดเจน
หนึ่งเปอร์เซ็นต์สูงสุด ของประชากรเป็นผู้นำสังคม
และเราต้องพยายามที่จะเป็นส่วนหนึ่ง...
ของหนึ่งเปอร์เซ็นต์นั้น
เดี๋ยวก่อน ฮวียอง
พูดเป็นภาษาเกาหลีก็ได้นะ
ทำไมล่ะคะ
ฉันอยากรู้ว่าชั้นเรียนนี้ มีระดับความสามารถเท่าไหร่
แม้แต่เรายังรู้เลยว่าพูดอะไรกัน
ครับ ก็ได้ครับ
ประวัติศาสตร์...
ถูกเขียนขึ้นโดยกลุ่มคนหนึ่งเปอร์เซ็นต์
ถ้าเราไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของชนชั้นปกครอง...
เราจะจบลงด้วยการใช้ชีวิต...
ที่น่าเศร้า
ว่าแล้ว ครูต้องเก่งไม่ได้ครึ่งของนักเรียน
นั่นคือเหตุผลที่ฉันบอกว่า พวกเขาต้องจัดกลุ่มนักเรียน
- เจ๋งเลย - พวกเขาคนละระดับกันเลย
เยี่ยมมาก ฮวียอง
ทักษะภาษาอังกฤษของเธอยอดเยี่ยมมาก
การออกเสียงก็สมบูรณ์แบบ
แต่...
ห้องเรียนนี้ไม่ใช่พื้นที่ให้เธอโอ้อวด
ความเก่งกาจของเธอ
ใช่มั้ย
ฉันคิดว่าเราได้ยินสำเนียงภาษาอังกฤษ ของเธอมาพอแล้ว
เพราะเราก็มีผู้ปกครอง มาเป็นแขกในวันนี้ด้วย
คงดีกว่าถ้าทุกคนได้มีส่วนร่วม
อย่างเท่าเทียนกันในห้อง
เข้าใจมั้ย
โอฮันคยอลพูดภาษาอังกฤษได้ด้วย
ไม่อยากจะเชื่อเลย
เอ่อ ถ้างั้น...
มีคำถามอื่นมั้ย โอ้ๆ
ติดพูดภาษาอังกฤษไปแล้ว
มีใครที่เห็นต่างมั้ย
จุนอู แล้วเธอล่ะ
อ๋อ ใช่แล้ว
อย่างที่ทุกคนทราบกัน
ตำแหน่งรองหัวหน้าห้องที่ว่างมานาน
แต่ชเวจุนอู...
ได้รับเลือกเป็นรองหัวหน้าห้องเมื่อไม่นานมานี่
ปรบมือให้กำลังใจเขาหน่อยครับ
- ยินดีด้วยนะ จุนอู - ยินดีด้วยนะ ลูกจ๋า
ลูกชายฉันเองค่ะ!
- นักเรียนถูกบังคับย้าย - เขาถูกบังคับย้าย
ผม...
ไม่เห็นด้วยกับความเห็นนั้นครับ
แน่นอน...
ใครๆ ก็พูดได้ว่าสังคมถูกชี้นำ...
โดยกลุ่มหนึ่งเปอร์เซ็นต์สูงสุดของประชากร
อย่างไรก็ตาม...
นั่นไม่ได้หมายความว่าคนอื่นๆ
ที่ไม่ได้อยู่ในหนึ่งเปอร์เซ็นต์เป็นผู้แพ้
จริงๆ แล้ว มาตรฐานนี้
ก็ถูกกำหนดขึ้นมาโดยผู้มีอำนาจ
เมื่อเราอยู่ในโรงเรียน ก็ด้วยเกรด
เมื่อโตไปในสังคม ก็คือความร่ำรวย
และอาชีพ
อะไรแบบนั้น
ดังนั้น ความสามารถที่เป็นส่วนหนึ่งของสังคม
ไม่ควรถูกตัดสินโดยใช้เพียงแค่คุณสมบัติเหล่านั้น
และผมคิดว่าการศึกษา...
ควรให้โอกาสทุกคนเท่าๆ กัน
ในการค้นพบความสามารถของตัวเอง
และช่วยให้พวกเขาได้มีส่วนร่วมในสังคม
ว้าว
เป็นความเห็นที่ยอดเยี่ยมมาก
พวกเราลองหาข้อโต้แย้ง
มาแย้งสิ่งที่จุนอูเพิ่งพูดไป แล้วเขียนเรียงความภาษาอังกฤษกันมั้ย
ไม่ล่ะค่ะ
พูดได้ดีมากๆ
ฉันเห็นด้วยกับเขาเลยนะ
ฉันด้วย
ชเวจุนอู ไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย
นายพูดได้ฉะฉานขนาดนั้นได้ยังไง
ฟังดูเหมือนนายเตรียมบทพูดมาเลยนะ
เนอะ
เหมือนฉันมีบทพูดเลย
จุนอู ฉันจะขอให้เธอลุกขึ้นแสดงความเห็น ในชั้นเรียนเปิดพรุ่งนี้
ดังนั้น...
เอานี่
พูดตามที่เขียนไว้ในนี้
"ผมไม่เห็นด้วยกับความเห็นของฮวียอง"
ฮวียองจะพูดอะไรเหรอครับ
ฉันไม่รู้เหมือนกัน แต่พนันว่า...
เขาจะพูดอะไรที่ตรงข้ามกับที่เขียนในนี้
แต่ถ้าเขาไม่พูดล่ะครับ
เขาจะพูด
เชื่อครูเถอะ
ไม่เอาน่า
จุนอู...
มาพูดกันตรงๆ เลยนะ
เมื่อพวกแม่ๆ มาที่ห้องเราวันพรุ่งนี้
พวกแม่ๆ จะต้องซุบซิบกันเรื่องเธอ
เธอต้องแสดงให้พวกเขาเห็น
แสดงให้พวกเขาเห็นว่า เธอเป็นรองหัวหน้าที่ยอดเยี่ยมแค่ไหน
แต่การเตี้ยมกันแบบนี้...
มันขัดกับจิตสำนึกของผม
ฟังนะ เจ้าหนู บางครั้งในชีวิต
การเตี้ยมกันนิดๆ หน่อยๆ เป็นเรื่องจำเป็น
โอเคมั้ย
เอานี่
ไม่ว่าจะยังไงก็แล้วแต่ ต้องจำให้ได้นะ
โอเคมั้ย
แม่ครับ นี่โอเจ เพื่อนสนิทผมเอง
- เหรอจ๊ะ - สวัสดีครับ
สวัสดีจ้ะ ยินดีที่ได้พบนะ
ฉันชื่ออียอนอู แม่จุนอูจ้ะ
- ต้องขอบคุณพ่อของเขาเลย - ใช่เลย
- พระเจ้า - ซูบิน ภาษาอังกฤษเธอดีใช่มั้ย
พวกเธอสำเนียงเหมือนเจ้าของภาษาเลย
เธอชื่อโอเจเพราะเป็นลูกคนที่ห้าใช่มั้ย
ไม่ใช่แบบนั้นครับ
ไง จุนอู โอเจ
- สวัสดีค่ะ - ขอบคุณที่มาครับ
- ขอบคุณสำหรับชั้นเรียนที่ยอดเยี่ยม - ไม่มีปัญหาครับ
- ขอผมคุยกับจุนอูสักครู่นะครับ - ได้เลยค่ะ
ขอบคุณครับ
นี่ โรมี
หลบไป
โรมีจ๊ะ
ฉันคือแม่ของพิลซัง
เธอคือแฟนพิลซังสินะ
อะไรนะคะ
ฉันได้ยินพ่อของเธอเป็นผอ. โรงพยาบาล
ครอบครัวเราก็อยู่ระดับเดียวกันสินะ
เราเป็นเจ้าของธุรกิจปล่อยเช่าขนาดใหญ่
ฉันอยากจับพิลซังแต่งงานทันที ที่เขาจบม. ปลาย
เธอพร้อมมั้ยจ๊ะ
หนูพร้อมหรือเปล่าเหรอคะ
เธอคงรู้แล้วว่า เขาเป็นลูกชายคนเดียวของรุ่นที่สามใช่มั้ย
- บ้าเอ๊ย นี่ ยูพิลซัง! - อะไร
เธอนี่ดุจริงๆ เหมือนกับฉันเลย
จุนอู
เธอทำได้ดีมากนะ
เยี่ยมมาก
ยอดเยี่ยมสุดๆ เธอเก่งที่สุดเลย
ก็...
ต้องขอบคุณครูเลยครับ
ขอบคุณครับ
เธอพูดเรื่องอะไรกัน...
เธอคงพูดถูกนั่นแหละ
มันเริ่มต้นแบบนี้หรือเปล่า
เส้นทางสู่เด็กสุดคูลของเธอ
ผมไม่อยากคูลด้วยหรอกครับ
- ไว้เจอกัน - ครับ
เพื่อนร่วมงานเธอ ที่ร้านสะดวกซื้อที่เธอทำงานอยู่
ครูหมายถึงลุงที่เข้ากะดึกหรือเปล่าครับ คนที่มาโรงเรียนครั้งที่แล้ว
ใช่
เขาเป็นยังไงบ้าง
ผมว่าเขาก็สบายดีนะครับ
เยี่ยมไปเลย
- ทำไมเหรอครับ - ไม่มีอะไร
ไปดีๆ นะ
เราเคยเจอกันมาก่อนใช่มั้ย
เราเจอกันที่ไหนเหรอ
- ที่บาร์ - ตาขี้แพ้
- เอ่อ... - ขี้แพ้...
คุณอยู่แถวนี้เหรอ
ไม่ค่ะ ฉันทำพาร์ตไทม์ที่นี่
จุนอู
คุณรู้จักจุนอูใช่มั้ย
ผมเป็นครูประจำชั้นของเขา
- ใครนะ - จุนอู
คุณหมายถึงพัคยองแบเหรอ
ฉันไปเข้ากะดึกสายแล้ว
ไว้เจอกันนะ บาย
ทำไมฉันเอาแต่คิดถึงเธอนะ
ทำไมเธอน่ารักจัง
คุณรู้จักจุนอูใช่มั้ย
ผมเป็นครูประจำชั้นของเขา
ครูประจำชั้นของพัคยองแบเหรอ
งั้นตาขี้แพ้นั่นก็เป็นครูสินะ
ไม่ใช่สเปกฉันเลย
พระเจ้า ตัวฉันมีแต่เหงื่อ
เพราะคุณยายดูอยู่เหรอ
ฉันเป็นหลานสาวสุดที่รักของยาย
ฉันไม่ได้เปิดปากพูดอะไรในห้องเรียนเลย ยายต้องผิดหวังแน่ๆ
เธอน่าจะพยายามมากกว่านี้
ฉันไม่คิดว่าฮวียองจะทำแบบนั้น
โอเจ!
ขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ย
หลังมื้อเที่ยงเหรอ
ไม่ ตอนนี้เลย
- ไปเถอะ - พวกเธอกินก่อนเลย
โอเจ มานี่เร็ว
เกิดอะไรขึ้นน่ะ
ซูบินไปยืมเงินจุนอูเหรอ
- ใช่มั้ยล่ะ - โทษทีนะ โทษที
ฉันไม่ใช่คนเดียวที่คิดแบบนั้น
ชเวจุนอู
ซูบิน เธอจะไปไหนเหรอ
ชเวจุนอูบอกว่าเขาอยากคุยกับฉัน
คนอื่นๆ อยู่ตรงนั้น ไปทานข้าวกับพวกเธอสิ
โทษทีนะ
เรื่องอะไรเหรอ
วันนั้นน่ะ
ไม่หรอก วันนั้นฉันต้องขอโทษมากกว่า
นายมาหาฉันที่บ้านเลยด้วยซ้ำ
ฉันไม่ได้พูดถึง "วันนั้น"
วันนั้น
อะไรเหรอ
ฉันขอโทษที่ไม่ได้โทรหาเธอทันที
วันที่ฉันสารภาพรัก กับเธอในห้องพยาบาล
ฉันอยากโทรหาเธอ
แต่ฉันทำมือถือหาย
นั่นคือเหตุผลที่ฉันไปบ้านเธอ...
ช่างมันเถอะ
ยังไงก็ตาม มันเป็นครั้งแรกของฉัน ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
ครั้งแรกเหรอ
หมายความว่ายังไง
ที่บอกเธอ...
หรือบอกใครสักคน...
เป็นครั้งแรกที่ฉันสารภาพ...
นั่งลง
นั่งลง แล้วหันไป
นั่งตรงนั้นแล้วมองไปทางอื่น
- ฟังดูดีเลย - ค่ะ
จุนอู!
เขามัวแต่มองหาอะไรนะ
คงต้องเป็นแมวจรจัดนั่นแน่เลย
มีแมวจรจัดที่ชอบตามเขาไปไหนมาไหน
จริงเหรอ เดี๋ยวฉันคงต้องถามเขา
คุณชอบแมวมั้ยคะ
แน่นอน ผมมีที่บ้านสองตัว
อยากดูรูปมั้ยครับ
ตัวนี้ชื่อเจ้าดำ
- และตัวนี้ชื่อ... - โทษทีนะคะ ฉันต้องรีบไปแล้ว
- ได้เลยครับ - บาย
รอฉันด้วยค่ะ!
พวกแม่ๆ กลับกันไปหรือยัง
ยังเลย พวกเขาเดินกันช้าๆ
เอาเป็นว่า
ฉันไปก่อนแล้วกัน
ซูบิน
ไว้ทีหลัง
ไว้คุยกันทีหลังนะ
พระเจ้า นี่มันน่าอายจัง
เธออยากไปดูหนังกันมั้ย
เสาร์นี้
อยากดูเรื่องไหนก็บอกนะ
ฉันจะได้ซื้อตั๋วถูก
พระเจ้า
ยังไงก็ตาม...
โทรหาฉันแล้วกันนะ
แล้วโรมีล่ะ
ฉันคิดว่านายคบกับเธออยู่
ฉันเกลียดผู้ชายที่จับปลาสองมือที่สุด
ฉันไม่ใช่คนจับปลาสองมือ
และฉันไม่ได้คบโรมี
ฉันไม่ได้สนใจฮวังโรมี
เลยสักนิด
คนที่ฉันชอบ
มีแค่คนเดียวเท่านั้นล่ะ
โทรหาฉันด้วยนะ
แค่คนเดียวเหรอ
อีกอย่างนะ...
อืม มีอะไรเหรอ
พ่อแม่ไปกันหมดแล้ว
ที่จริงฉันน่าจะอัดคลิปเขาไว้นะ
ฉันเริ่มสับสนอีกแล้ว
ไม่ ซูบิน มันเป็นเรื่องจริง
มันเกิดขึ้นจริงๆ
โรมี
มีอะไรดีๆ เกิดขึ้นเหรอ
อะไรนะ ไม่มีเลย
ทานมื้อเที่ยงเสร็จแล้วเหรอ
ชเวจุนอูพูดอะไรเหรอ
โรมี ฉันมีบางอย่างต้องบอกเธอ
ซูบิน
ฉันมีเรื่องที่คิดไม่ตก ขอปรึกษาหน่อยได้มั้ย
ไว้หลังเลิกเรียนนะ
โอเค
ฉันไม่มีเคล็ดลับอะไรหรอกค่ะ
คุณจะได้ผลลัพธ์ เท่าที่คุณใส่ความตั้งใจเข้าไป
อย่างที่พวกเขาพูดกัน เกรดของลูกคุณ...
และระดับของมหาลัยลูกคุณ เป็นตัวบ่งชี้ความสำเร็จของแม่
ใช่แล้ว กีแทต้องได้ดีกว่าฉัน เพื่อให้ฉันประสบความสำเร็จ
- ตายแล้ว - ฉันทำงานตลอดเวลา
บางครั้งฉันก็สงสัยว่าทำอะไรอยู่
การหาเงินทองเป็นเรื่องยาก
ศิษย์เก่าม. โซล พูดแบบนั้นได้ยังไง
ฉันหมายถึง คนมีความสามารถแบบคุณ
ควรมีส่วนร่วมในการสร้างสังคม
นั่นคือวิธีที่ประเทศจะพัฒนาไปได้
ขอเถอะค่ะ อย่าชมเกินไปเลย
ช่วยชี้แนะคุณแม่ทำงานหนัก ที่มีข้อบกพร่องคนนี้ด้วยนะคะ
- ฉันหมายถึงคุณค่ะ - พระเจ้า
อะไรกันน่ะ
แต่ว่า คุณดูเด็กมากเลย
ถ้าคุณไม่ว่าอะไร คุณเรียนจบจากที่ไหนคะ
ฉันไม่ได้เรียนมหาลัยค่ะ
ฉันอายุ 37
มีเรื่องเกิดขึ้นและฉันมีจุนอูเร็วไปหน่อย
อ๋อ ช่วงอายุที่ชอบก่อเรื่อง
ใช่แล้ว
ไม่ต้องสงสัยเลย
ลูกชายคุณรักอิสระ
แต่ฉันคิดว่าเราต้องการอะไรแบบนี้นะ
แบบการทดสอบคุณสมบัติพ่อแม่ด้วย
แค่เพราะให้กำเนิดลูก ไม่ได้หมายความว่าเป็นพ่อแม่ได้เลย
- ใช่มั้ย - ค่ะ
คุณจะบอกว่า ฉันไม่มีคุณสมบัติเป็นแม่คนเหรอคะ
ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้นคะ
ใกล้ถึงเวลาที่สามีคุณจะกลับมาแล้วหรือเปล่าคะ
เขาทำงานเป็นศาสตราจารย์รับเชิญใช่มั้ย
- อะไรนะคะ - ฉันคิดว่าเขาจะกลับมาช่วงพักหน้าร้อน
คุณกับสามีคุณนี่ คุณสมบัติเหลือล้นทั้งคู่
- เนอะ - ฉันล่ะอิจฉาเธอ
มีประโยชน์ตรงไหนกันคะ ซูบินควรได้คะแนนดีกว่านี้
เหมือนกับฮวียอง
ก็จริงค่ะ
เขาว่ากันว่า...
ตั้งแต่อายุ 40 ไป
ทั้งชีวิตของเราขึ้นอยู่กับว่า ลูกของเราออกมาเป็นยังไง
- ใช่แล้ว - นั่นเป็นสิ่งสำคัญ
ว่าแล้ว
แกต้องดูถูกฉันเพื่อให้ตัวเองรู้สึกดี
นังผีบ้า
- พวกเขาไม่เคยหยุดห่วงเราเลย - คุณพูดถูกเลย
คุณคิดว่าเค้กหวานไปมั้ยคะ
- ใช่เลย - หวานไปหน่อย
ชาก็หวานเกินไปเหมือนกัน
สวัสดีครับ
เธอคือลูกชายของผจก. โจใช่มั้ย
ครับ ผมมีเรื่องมาบอกคุณครับ
เดี๋ยวก่อน เธอจะบอกว่า เราข่มขู่ครูสอนเลข...
ฉันหมายถึง ว่าเราโน้มน้าวเขา...
ให้ยอมรับว่าข้อ 15 ถูกทุกข้อเหรอ
ใช่
ทำให้ทุกอย่างกลับไปเป็นแบบเดิมซะ
แล้วผมจะปิดปากเงียบ
ปิดอะไร
เธอพูดเรื่องอะไรกัน
ซังฮุน
ผจก. โจ...
ฉันหมายถึงพ่อของเธอ
เธอรู้ว่าเขากำลังก้าวหน้าในที่ทำงาน เพราะสามีฉันใช่มั้ย
- ในฐานะลูกชายเขา เธอไม่ควร... - ผมไม่สนใจอะไรพวกนั้น
แค่ทำให้ทุกอย่างกลับไปเหมือนเดิม
เปลี่ยนทุกอย่างเหรอ
ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไร
ลืมไปซะ ไปได้แล้ว
ผมรู้เรื่องทุกอย่างนะ
ที่ฮวียองขโมยนาฬิกาครูซง...
แล้วเอาไปใส่ร้ายชเวจุนอู
แต่รวมถึงที่คุณปกปิดความผิด ให้เขาเมื่อก่อนด้วย
ผมรวบรวมหลักฐานเอาไว้
นี่เธอ...
กำลังขู่ฉันอยู่เหรอ
ต่อรองต่างหากครับ
การที่คุณคิดว่านี่เป็นการขู่
ผมเดาว่าคุณคงรู้สึกผิด
ไอ้เด็กนรกไร้มารยาท!
ดังนั้น...
ผมขอให้คุณเปลี่ยนทุกอย่างกลับไปเหมือนเดิม
มีอะไร
แม่เพิ่งบอกฉันว่า...
โจซังฮุนไปหาแม่นาย
ฉันคิดว่าเป็นเรื่องข้อสอบเลขข้อ 15
ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ คุณนาย...
ไอ้เด็กนรกนั่น
ฉันเองค่ะ
ยุ่งอยู่ก็ต้องฟังก่อนค่ะ
เกี่ยวกับฮวียองน่ะ
มีแต่พวกขี้อวด
อยู่ใกล้ๆ แล้วอึดอัดชะมัด!
โอเค
จากนี้ไป ฉันจะเป็นแม่ที่ทุ่มเทเหมือนกัน
ไม่มีอะไรที่ฉันทำเพื่อจุนอูไม่ได้
เธออยากคุยเรื่องอะไร
ฉันชอบชเวจุนอู
ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนี้
เขาไม่ได้ฉลาดหรือว่าบ้านรวยขนาดนั้น
ตลกดีมั้ย
จริงๆ แล้ว ครอบครัวฉันเอง ก็มีปัญหาอยู่เหมือนกัน
พ่อแม่ฉันทะเลาะกัน
และโรงพยาบาลของพ่อฉัน ก็มีปัญหาด้านการเงิน
เกรดของฉันก็ตกลง
ทุกอย่างทำฉันเครียดไปหมด
แต่ทุกครั้งที่ฉันเห็นจุนอู ฉันรู้สึก...
จะพูดยังไงดี
รู้สึกดีขึ้นน่ะ
ฉันไม่รู้ว่าพูดออกมาได้ถูกต้องมั้ย
ยังไงก็ตาม
มันเหมือนกับที่ฉันเกลียด ตอนที่ต้องเดินบนถนนแย่ๆ ในวันที่ฝนตก
แล้วเจอร่มน่ารักๆ
มันรู้สึกเหมือนว่าถ้าฉันเดินโดยใช้ร่มนั่น
การเดินบนถนนนั้นจะดีขึ้นไปกว่าเดิม
แต่ฉันไม่คิดว่าชเวจุนอูจะชอบฉัน
ฉันคิดว่าเขาชอบคนอื่น
เธอรู้มั้ยว่าใคร
ผู้หญิงที่ชเวจุนอูชอบน่ะ
ฉันไม่แน่ใจ
เราจะกินอย่างอื่นกันมั้ย
เธอจะรู้สึกดีขึ้นนะถ้าได้กินอะไรหวานๆ
แล้วเธอมีอะไรกวนใจหรือเปล่า
มีอะไรเหรอ
ที่นี่มีอะไรอร่อยบ้างนะ
บราวนี่ของที่นี่อร่อยเหาะ
เธออยู่ตรงนี้นานแค่ไหนแล้ว
โทษทีนะ
ไม่ได้ตั้งใจ ฉันแค่แวะมางีบหน่อย
แต่เธอจะทำยังไงล่ะ
ฉันได้ยินทุกอย่าง
พระเจ้า
ไม่อยากจะเชื่อเลย
คุณพระช่วย
ไม่ต้องสงสัยเลย ฉันสัมผัสได้ว่ามีอะไรบางอย่าง
นั่นคือเหตุผลที่เธอทำหน้าเศร้า ตอนกินบราวนี่
ฉันจะทำยังไงดี
ถ้าโรมีรู้เรื่องเข้าทีหลัง เธอจะต้องเสียใจแน่ๆ
ทำยังไงดี
ยูซูบิน
เธอควรโดนทุบก่อนเลย
เธอเก็บเรื่องสุดช็อก แบบนี้จากเราได้ยังไง คนทรยศ
ใช่แล้ว เธอมันคนทรยศ
เอานี่ไปกิน!
พวกเธอ หยุดเลย เดี๋ยวเธอเจ็บ
เธอจะทำยายตัวเองตื่นนะ
ก็ได้ ตีฉันเลย
ตีฉันตามสบายเลย จะได้เรียกสติกลับมาสักที
ยูซูบิน เธอตกหลุมรักจริงๆ ใช่มั้ย
ใช่แล้ว
แต่มันไร้ประโยชน์
นี่ครับ
ขอบใจจ้ะ
โชคดีนะครับ
ซูบิน เธออยากไปดูหนังกันมั้ย
ดูหนัง
ดูหนัง...
ไพ่บอกว่ายังไง
มุนชานยอล เธอดูเหมือนผู้นำลัทธิเลย
เร็วเข้า มันว่ายังไง
อ่านไพ่สิ
น่าจะแม่ฉัน ไพ่บอกว่าไงบ้าง
ฉันบอกให้อ่านข้อความไง
น่าจะเป็นเขา
บอกแล้วไงว่าแม่ฉัน
เลือกหนังได้หรือยัง
ไม่มีทาง
ชเวจุนอูเหรอ
"เลือกหนังได้หรือยัง"
เจ๋งไปเลย
อะไรกันเนี่ย พูดจริงหรือเปล่า
ว้าว ไม่อยากเชื่อเลย นี่เป็นเส้นทางของฉันสินะ
เยี่ยม!
ยังเลย
ค่อยๆ คิดก็ได้
"ค่อยๆ คิดก็ได้"
สุดยอดเลย
ฉันไม่เคยเห็นชเวจุนอู พูดกับใครดีๆ แบบนี้มาก่อนเลย
ทำงานอยู่เหรอ
ตั้งใจทำงานนะ!
จุดกำเนิดคู่รักอีกคู่สินะ ยินดีด้วย ซูบิน
ไม่
ยังก่อน
ยังมีโรมีอีกคน
เราทำยังไงเรื่องโรมีดี
ผลออกมาเป็นยังไงบ้าง
ไพ่พวกนี้...
ฉันไม่รู้รายละเอียดนะ
แต่ไพ่ออกมาดูดีเลย
ไพ่ดูดีจริงๆ
มีผู้ชายเต้นรำในไพ่นี้ แถมยังพลุไฟด้วย
ใช่ นี่เป็นสัญญาณที่ดีใช่มั้ย
ใช่...
เป็นสัญญาณที่ดีเลย
ซูบิน ยินดีด้วย
- ยินดีด้วยนะ - ยินดีด้วย
ยินดีด้วย
- ซังฮุน - พ่อ พ่อพูดเรื่องอะไรน่ะ
ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ พ่อมาฮวียองบอกพ่อเหรอ
นั่งลง
เพราะพ่อกำลังสถานการณ์ที่ลำบาก
ไม่ใช่เรื่องใหญ่สักหน่อย ถ้าลูกพยายามมองอีกมุม
ทำไมล่ะ พวกเขาจะไล่พ่อออกเหรอ
พ่ออาจต้องต้องออกจากงานเพราะเรื่องนี้
เพราะงั้น ช่วยเข้าใจสักครั้งนึงเถอะนะ
ช่วยอดทนสักครั้งนะ โอเคมั้ย
ไม่ ผมทำไม่ได้
ผมไม่สนว่าพ่อจะถูกไล่ออกมั้ย
ซังฮุน
ปล่อยไว้เถอะครับ ผมจะทำความสะอาดให้
ขอบใจนะ
ซังฮุน!
หรือจะพูดอีกอย่าง...
ผมโดนไล่ออกจากคลาสของครูใช่มั้ย
เธอพูดเรื่องอะไร เธอเป็นที่หนึ่งของคลาส
ครูก็ยังสอน ครูแค่เปิดคลาสใหม่อีกห้อง
ฉันอยากดึงนักเรียนระดับท็อป จากโรงเรียนอื่นๆ รวมถึงเธอด้วย
มาร่วมคลาสใหม่เถอะ ซังฮุน
แม่มาฮวียองนี่เร็วจริงๆ เลย
แต่ครูตอบสนองเร็วกว่าอีก
ซังฮุน อย่าเข้าใจผิดไป
ผมเข้าใจ
ผมลาออกแล้วกัน
แต่อย่าเอาชื่อผมไปลงสื่อโปรโมตนะ
ถ้าครูเอาชื่อผมไปใส่ใน รายชื่อนักเรียนที่ติดม. โซล
ผมฟ้องแน่
ฮวียอง
ซังฮุนจะลงแข่งเลขที่จะถึงด้วยนะ
อะไรนะครับ
ครูบอกว่าเขาจะไม่ลงแข่ง
เขาลงสมัครไป ฮวียอง
แค่แข่งอย่างใสสะอาด แสดงความสามารถที่แท้จริงให้เขาเห็น
[ห้องพักครูม. ห้า]
เฮ้ย ดูนี่สิ
มีคนแอบชอบนายด้วยเหรอ
นายพูดเรื่องอะไร
รู้อะไรมั้ย ผู้ชายม. สี่เอาให้เขาน่ะ
- เฮ้ย - เก็บไว้เป็นความลับล่ะ
ให้ตายสิ ฉันจะกินไปแล้วกัน
ประธานมา...
ช่วยยกโทษให้ลูกชายผมด้วยนะครับ
ผมจะพูดกับซังฮุนอีกครั้ง
ถ้าโน้มน้าวใจเขาได้สำเร็จ
เขาคงไม่มาพูดกับเมียฉันแบบนั้นตั้งแต่แรก
เธอบอกว่าเขาข่มขู่เธอด้วยสายตาก้าวร้าว
กล้าดียังไง
ผมขอโทษครับ คุณนาย
ผมขอโทษครับ ท่านประธาน
แต่ยังไง...
การใส่ชื่อผมในรายชื่อรอโอนย้าย...
คุณก็รู้ว่าลูกสาวคนโตของผม กำลังเรียนที่ต่างประเทศ
นี่เป็นช่วงเวลาที่สำคัญของเธอ
ได้โปรดเมตตาด้วยครับ ท่าน
โปรดเมตตาด้วย
ซังฮุน
ลูกไปขอโทษฮวียองเถอะ
พ่อเสียสติไปแล้วเหรอไง
ถ้ามันไม่เกิดขึ้น ผมคงได้ที่หนึ่งไปแล้ว
ซังฮุน...
พ่อโอเคกับเกรดของลูกในตอนนี้แล้ว
พ่อรู้ใช่มั้ยว่ามันไม่ใช่ปัญหาเลย
เรากำลังพูดถึงศักดิ์ศรีผมนะ
ที่ลูกไปทำกับแม่เขามันหยาบคาย
แม่มาฮวียองบอกแบบนั้นเหรอ
เธอไม่รู้เลยเหรอว่า ลูกชายตัวเองทุเรศแค่ไหน
ซังฮุน ปล่อยไปเถอะ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่
ไม่ใช่เรื่องใหญ่เหรอ
พ่อไม่มีศักดิ์ศรีบ้างเลยเหรอ
ผมจะเปิดโปงทุกอย่าง
ซังฮุน เห็นแก่พ่อเถอะ ปล่อยเรื่องนี้ไป
พ่อเอาแต่พูดเรื่องไร้สาระ! ให้ตายสิ จริงๆ เลย
ทุกครั้งเลย...แม่งเอ๊ย!
เป็นเพราะพ่อไม่เก่งเองแหละ
พ่อ ทำไมถึงพูดว่าตัวเองไม่เก่ง
พ่อขอโทษ
เอาละ จุนอู
ในฐานะรองหัวหน้าห้อง...
ครูอยากให้เธอบอกกับเพื่อนๆ ในห้องสามอย่าง
ดูนี่นะ
"เรามาตั้งเป้าว่าจะช่วยเหลือกันและกัน ระหว่างทำกิจกรรมในห้องเรียน"
"ให้ความร่วมมือกับคุณครู และทำเกรดให้ดีขึ้น"
ซึ่งง่ายๆ ก็หมายถึง "รักๆ กันไว้ทั้งห้อง และตั้งใจเรียน"
เข้าใจแล้ว
ครูอยากให้เธอแต่งตั้ง
ทีมวางแผนสำหรับการไปทัศนศึกษา
และทุกคนต้องส่งรายงานทัศนศึกษา ตอนเรากลับมา
มีอะไรเหรอ
จู่ๆ ครูก็พูดเรื่องการจัดการห้องเรียน
ผมเลยคิดว่าสมองผม คงต้องใช้เวลาตกผลึกหน่อย
งั้นก็เอานี่ไปอ่านหน้าห้องเลย
โอเคครับ
พอเป็นรองหัวหน้าห้องแล้ว เธอทำตัวแบบนี้ไม่ได้นะ
สู้เขา มือขวาของครู
มันเกินไปหน่อย
ยังไงก็ตาม ครูอยากให้เธอ เอาไปบอกที่ห้องนะ โอเคมั้ย
- เข้าใจนะครับ - ครับ
โอ้ อีกอย่างนึง
นี่ ซังฮุน! ยินดีด้วยนะ
พ่อเธอได้เลื่อนขั้นเป็น ผู้จัดการสาขาที่สิงคโปร์
- ซังฮุน เธอจะย้ายไปที่นั่นด้วยมั้ย - ครับ
ทำไมมันปุบปับจัง
วันนี้เป็นวันสุดท้ายของเขาที่โรงเรียน
จริงเหรอ ครูเสียใจนะ ซังฮุน
ผมรู้ครับ ผมจะคิดถึงครูนะครับ ครูแบ
โจซังฮุนย้ายไปเพราะเขาไม่ได้ที่หนึ่งเหรอ
มันแย่ตรงไหนกัน ที่สำคัญคือเขาทำได้ดีต่างหาก
อิจฉาจังเลย
งั้นก็ไปขอพ่อแม่เธอให้ส่งเธอเรียนเมืองนอกสิ
ครอบครัวเธอรวยนี่
ฉันไม่อยากย้ายไปห่างจากบ้าน
พวกเธอ ไปกินข้าวเที่ยงกันเถอะ
- อะไร - ฉันจะเอาชนะพวกเธอให้ได้
นี่ รอด้วย!
- ไปก่อนเลย - กินข้าวเที่ยงกัน
ไปหาอะไรกินกัน
กินข้าวเถอะ
โจซังฮุน
อย่ามายุ่ง อารมณ์ไม่ดี
ปุบปับจังนะ
ฉันไม่คิดว่านายจะยอมแพ้
นายกล้าพูดได้ยังไง ในเมื่อนายถูกบังคับย้ายมา
นายกำลังยอมแพ้
นายเคยกวนประสาทมาฮวียอง และหาเรื่องเขาตลอดเวา
-นายเอาความกล้าพวกนั้นไปไว้ไหน - หุบปากไปเลย
นายไม่รู้อะไรหรอก
ฉันยังอยู่เลย
แม้ว่าฉันจะถูกบังคับย้ายก็เถอะ
ก่อนหน้านี้ ฉันเองก็เคยคิดหนีเหมือนกัน
แต่การหยุดคิด ช่วยให้ฉันหาทางออกได้
ถ้าตอนนั้นฉันหนีไป ฉันคงเสียใจไปตลอด
ฉันไม่เสียใจเลย
ไปให้พ้น
งั้นเรามาประลองกันอีกครั้งก่อนนายจะไปมั้ย
กับเด็กถูกบังคับย้าย ไว้เป็นความทรงจำ
เราจะเริ่มหลังจากนับสามนะ
ไม่
เมื่อมันบินผ่านไป
มันจะไปไหนนะ
เฮ้ย!
แกจะไปไหนวะ
สิงคโปร์...บ้าเอ๊ย
กี่รอบดี
หนึ่งรอบ
สองรอบ
โจซังฮุน
นายมาทำอะไรที่นี่
นายเห็นจริงๆ หรือเปล่า
เห็นอะไร
ที่ฉันขโมยนาฬิกาที่โรงเรียนกวดวิชา
อะไรนะ
นายเห็นหรือเปล่า
ตอนนั้นนายรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมมั้ย
อะไรกันน่ะ
แข่งวิ่งกันอีกแล้วเหรอ
ฮวียอง
ครูคิดว่าครูเห็นพยาบาลออกไปแล้วนะ
มีอะไรให้ครูช่วยมั้ย
ฮวียอง ฮวียอง
ฮวียอง เดี๋ยวก่อน
พระเจ้าช่วย
อะไรเหรอ
เธอกังวลเหรอ
ไม่ต้องห่วง แม้มาดครูจะไม่ให้
แต่ครูเป็นหน่วยเสนารักษ์ในกรมนะ
เอาละ
- โอ๊ย! - พระเจ้า เธอทำครูตกใจนะ
ครูยังไม่ได้แตะตัวเธอเลย
เอาล่ะนะ
คงแสบล่ะสิ
เรียบร้อย
นั่นไง
เรียบร้อยแล้ว
ฮวียอง
มันยากใช่มั้ย
ครูหมายถึง ถ้าเธอมีเรื่องไม่สบายใจ
ทำไมไม่มาคุยกับครูล่ะ
เธอจะได้สบายใจขึ้นหน่อย
แม้ว่าครูจะไม่ได้จบจากม. โซลก็ตาม
ครูก็มีประสบการณ์ ในการให้คำปรึกษากับคนอื่นนะ
ครูจะไปรู้อะไรล่ะ
ครูไม่ได้จบจากม. โซล
ครูไม่ได้เรียนมหาลัยในโซลด้วยซ้ำ
ครูจะไปรู้อะไร
ผมสบายดีครับ
ขอบคุณนะครับ
ได้เลย
ฮวียอง
มันยากใช่มั้ย
โทษที ฉันทำเธอตกใจหรือเปล่า
เปล่าเลย
เมื่อฉันคิดดูแล้ว หัวหน้ากลุ่มเรียนต้องแข็งแรง
จะได้แบกของพวกนี้ตลอดเวลา
- ฉันแข็งแรง เอามานี่ - เดินไปถึงตรงนั้นก่อน
เลือกหนังได้หรือยัง
เราต้องจองตั๋วแล้วนะ
ก็...
ประเด็นคือ...
ฉันลองมาคิดๆ ดูแล้ว...
เป็นแบบนั้นเหรอ
นี่
มานี่ก่อน
ทำไมเราต้องหลบล่ะ
นั่นสิ
ยังไงก็ตาม บอกฉันด้วยว่า เธออยากดูหนังเรื่องไหน
ฉันเอาไปให้ที่ห้องแล้วกันนะ
เอ่อ...
มันมีเหตุผลแล้วเหรอ ที่จะถอดใจเรื่องความรักเพราะฮวังโรมี
ฉันคงไม่เรียกว่ารักหรอก
โทรหาโรมีกัน เรามาจบเรื่องนี้เถอะ
ไม่ ช่วงนี้โรมีอารมณ์ไม่ดี
ครอบครัวเธอก็มีปัญหา นี่จะยิ่งทำให้เรื่องแย่ลง
โกหกอีกหรือเปล่า
นางโกหกตลอดเวลา
เห็นด้วย
นางเป็นแบบนั้น
เอาจริงๆ นะ เราคบนางเป็นเพื่อน เพราะว่าเธอขอร้องเราหรอก
นางเคยไม่มีเพื่อนด้วยซ้ำ
นางยะโสจะตายไป
หยุดเถอะ ฉันไม่อยากนินทาลับหลังโรมี
ยังไงก็ตาม ในระหว่างนี้...
ฉันอยากเก็บเป็นความลับจากโรมีก่อน
พวกเธอก็ช่วยฉันด้วยนะ โอเคมั้ย
ฉันคิดว่าเราควรทำตามที่ซูบินบอก
ก็ได้ เราจะช่วยเธอ
มีข้อแม้อย่างนึง
ไปดูหนังกับเขา
ใช่แล้ว พวกเธอไม่ได้นอกใจใครสักหน่อย
ชเวจุนอูกับโรมีคบกันหรือเปล่า
เราจะได้ช่วยปิดบังให้
ถ้าเวลามันผ่านไป เราจะกลับไปอายุ 18 ไม่ได้อีกแล้วนะ
นี่มันอะไรกัน
เธอพูดถูกนะ ซูบิน ไป
ไปเลย
อย่างน้อยก็ไปดูหนัง
แค่ดูหนังไม่มีอะไรผิดสักหน่อย
- ใช่เลย - ไม่ผิดอะไรเลยนะ
- ก็แค่หนังเอง - ใช่แล้ว
ซื้อโค้กด้วยนะ
ป็อบคอร์นด้วย ถังเล็กๆ
เอาโค้กแก้วเดียว
อิจฉาจังเลย
อิจฉาเหรอ ฉันอยากไปดูหนังกับโอเจเหมือนกัน
ฉันบอกนายแล้วไง ไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้
เอาไปกินที่บ้านเถอะน่า
นายคงหิวหลังจากเพิ่งเข้ากะมา
ฉันน่าจะเอาของทอดมาให้ด้วย
นี่
กลับดีๆ นะ
ไปล่ะ
- เจอกันพรุ่งนี้ - เจอกันพรุ่งนี้
อือ
ชเวจุนอู
นี่มันเรื่องอะไรกัน
- อะไรเหรอ - นายกับซูบินจะไปเดตกันเหรอ
อะไรนะ
"ซูบินบอกว่านี่เป็นความลับ แต่ฉันบอกนายคนเดียว"
"ชเวจุนอูกับยูซูบิน เป็นคู่รักหมายเลขสองในห้อง"
"เครื่องหมายตกใจ"
นาย...
ก็...
มัน...
ยังไม่ได้จริงจังขนาดนั้น
ควอนดาฮินรู้ โลกรู้สินะ
ฉันเป็นเพื่อนรักนายจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย
เรื่องใหญ่ขนาดนี้ไม่บอกกันได้ไง
ฉันก็อยากบอกนายนะ แต่...
แต่อะไร
เรื่องมันซับซ้อนน่ะ
ซับซ้อนเหรอ
นั่นอธิบายว่าทำไมชานยอล...
ฉันงงมากๆ เพราะเรื่องนั้นเลย รู้มั้ย
แต่ตอนนี้ปริศนาทุกอย่างเริ่มคลี่คลายแล้ว
ชเวจุนอู นายนี่มันเหลือเชื่อเลย
นายคบกับผู้หญิงโดยไม่บอกเพื่อนรักเนี่ยนะ
- ไม่ใช่แบบนั้นเลย - เหลือเชื่อจริงๆ
- นายทำฉันอึ้งไปเลย - นี่
- อะไร - มันไม่ใช่แบบนั้น
ไม่ ต้องแบบนั้นสิ
นายเข้าใจผิดไปหมดแล้ว
ฉันไม่ได้เข้าใจอะไรผิดเลย
ทุกอย่างมันเขียนไว้ในนี้หมดแล้ว อยากเห็นมั้ย
- ฉันแค่เลื่อนลงไป - ไม่ เอาไว้คุยกันพรุ่งนี้
- นายกลับไปได้แล้ว - พรุ่งนี้เหรอ
- ไปเถอะน่า
ซูบินกับชเวจุนอู จะไปดูหนังด้วยกันพรุ่งนี้
พวกเขาสารภาพรักกันแล้ว
ฉันเอาเสื้อผ้าไปเปลี่ยนดีมั้ย
แต่งตัวยังไงดี
ซูบิน!
ค่ะ! กำลังไป!
- ออกมากินได้แล้ว! - โอเค! รอเดี๋ยวนะคะ!
ออกมาได้แล้ว!
จะออกมามั้ย
ค่ะ กำลังจะออกไปแล้ว!
พระเจ้า เสียดายของ
แต่งตัวยังไงดีนะ
ไหนดูสิ
ทำไมเสื้อผ้าฉันดูเหมือนๆ กันหมดเลย
นายคิดว่าตัวไหนดูดี
นายไม่รู้เหรอ ฉันก็เหมือนกัน
ไม่ใช่ตัวนี้
ตัวนี้ก็ไม่ใช่
ฉันต้องนอนได้แล้ว นอนก่อน
ซูบิน นอนได้แล้ว
ได้นอนเต็มอิ่มจะยิ่งทำให้ผิวเธอดูดี
โอเค
ผิวดีขึ้น ผิวดีขึ้น
แบบนี้ไม่ดีเลย
ฉันต้องนอน
พระเจ้า หน้าฉันบวมสุดๆ ไปเลย!
ฉันออกมาเร็วไปชั่วโมง
พระเจ้า ฉันนี่บ้าบอจริงๆ
ทำไมฉันถึงรีบออกมานะ
ยังมีเวลาอีก 10 นาที
ชเวจุนอูคงยังไม่มาสินะ
เธอมาถึงแล้ว
โทษที ฉันมาสายไปหน่อยใช่มั้ย
เธอไม่ได้มาสาย
ยังเหลือเวลาตั้ง 10 นาที
เราไปกันเลยมั้ย
เดี๋ยวช่วยถือนะ
ขอบใจ
ไม่เย็นเลยนะ
ในนี้ไม่มีน้ำแข็งเลย
ฉันซื้อมันมาสักพักแล้ว
คงละลายไปหมดแล้ว
นายรีบมาเหมือนกันสินะ
- ฉันไปซื้อแก้วใหม่ให้นะ - ไม่ต้อง
ฉันไม่ชอบน้ำเย็นๆ
อันนี้ก็ดีแล้ว
ไปกันเถอะ
โอเค
โทษนะครับ ตั๋วคุณ...
ขอโทษครับ
นี่เหมือนฉากในละครน้ำเน่าเลย
แต่ป็อบคอร์นนี่ดูใหญ่ไปหน่อยนะ
ทำไมเหรอ
ไม่มีอะไร
อธิบายถึงคนสุดท้าย ที่คุณคบด้วยให้ฟังหน่อยค่ะ
เขาเป็นคนรักสันโดษ
เขา...
เป็นที่รู้จักเพราะการตัดสินใจของเขา
เขาต้องยอมให้ตัวเองได้รับความรัก
เราพยายามแล้ว
แต่เราล้มเหลว
ถ้าคุณสงสัยว่าคุณ...
มีอะไรเหรอ
วิธีที่เรามองอีกฝ่าย...
และวิธี...
[สู้สุดใจ วัย 18]
เขาหลอกใช้ฉันจริงๆ หรือเปล่า
ฉันไม่อยากให้เขาพรากเธอไปจากฉัน
ฉันปล่อยไปไม่ได้
ฉันเข้าใจนาย นายน่าจะหมดหวัง
- คุณคืออียอนอู... - คุณยุนซงฮีเหรอ
ยังไงก็ตาม แบบนี้ไม่โอเคใช่มั้ยคะ
คุณนายพัค ผมคิดว่านี่เป็นเรื่องร้ายแรงนะครับ
เอาทิชชู่อีกแผ่นมั้ยคะ
ได้โปรดอย่าบอกจุนอูเรื่องนี้นะ
มันทำให้ฉันเสียหน้า
เธอจะบอกฉันเมื่อไหร่ก็ได้นะ
ว่าฉันทำอะไรผิดไป
ฉันจะแก้ไขให้
ถึงเวลาไปทัศนศึกษากันแล้ว!
ทำไมไม่ให้คนที่อยากสนุกกับการทัศนศึกษา...
เตรียมอะไรสนุกๆ ล่ะ
แทนที่จะให้คนที่คิดว่ามันเสียเวลาทำ
ทำไมนายไม่ไปร่วมสนุกกับกิจกรรมล่ะ
ถ้าเธอทำตามที่ฉันขออย่างนึง
นายคงชอบฉันมากๆ
ซูบิน
บทบรรยายโดย ไอฟลิกซ์ ประเทศไทย